Het ivoren aapje: Een roman van Brusselsch leven

DE DOOD VAN MEVROUW CHANTERAINE / Stil, stil is de hooge kamer. Tegen de neergelaten venstergordijnen blauwt de vroege Meimorgen en verwisselt zijn violette klaarte met het ongelijke kaarsenlicht. Twaalf groote kaarsen branden aan het hoofdeinde van het zwarte praalbed, waar, in de opene zwaar-eiken kist, wit uitrust de doode mevrouw Chanteraine. (...) Hier houdt de tijd op zijn tastbaren gang en geen werkzame vinger kruipt over een geheimzinnig horlogegezicht. Het is alsof deze kamer buiten de vergankelijke wereld stond. Hier gebeurt de eeuwigheid.

开篇就以"十二根蜡烛+黑色橡木棺+永恒"锁定全书的"布鲁塞尔+弗拉芒+命运"轴,首章祖母之死预告了末章 Vere 之死——首尾双重死亡对称,情节根基稳,故 plot 90。

Vader was raadsheer bij het hof van cassatie, een goede man, te oud getrouwd, die zijn zoon, zijn dochtertje en zijne jonge vrouw op zijne handen droeg. Vader stierf. Ernest werd naar het athenaeum en Francine, zijn zusje, op pensioen bij nonnen gestuurd. 't Werd, in het groote huis, op de Regentielaan, een sober, grijs leven, even opgekleurd door de bestendige aanwezigheid van moeders jongsten oom, mijnheer du Bessy. Mijnheer du Bessy was, door de familie, tot Ernest's en Francine's voogd aangesteld. Hij was waarlijk een lief opgeruimd ventje, de zestig jaar voorbij, fier op zijn baronetblazoen, en arm.

Ernest/Francine/vader raadsheer/du Bessy baronet/Regentielaan 同框,把"司法+贵族+监护+天主教学校"四个布鲁塞尔阶级叠进一段,人物层次厚,故 cast 91。

--Laat ons bidden, sprak Pastoor Doening. (...) Simon had hem omarmd en dreef hem achterwaarts. Toen schreeuwde hij: --Vere! Vere! Vere! (...) De dokter neigde over het bed, bleef daar een poos, wendde zich om. Hij knikte: --Ja. (...) Lieven Lazare barstte uit in luide snikken en du Bessy jammerde aldoor: --Ernest, jongen! .... Ernest, mijn goede jongen! .... Toe! .... Toe! .... Ernest! .... (...) Simon droeg Verlat buiten de kamer en pastoor Doening met zachte wenken duwde iedereen, troostend, hem achterna.

死别后五段密集"主祷文+三声 Vere+医生点头 Ja+du Bessy 哭号+Simon 拖人出场",节奏从 Vere 的"helder stem"骤然切换到单音节破碎,长篇结构稳但末段压缩稍猛,故 pace 88。

Sinds moeders dood is hij, door innerlijke koorts gejaagd, rechtgebleven, versteend in eenzelvige droefenis. Als steenen wegen eenzelvige gedachten op zijn hart. En weenen kan hij nog niet. Aldoor denken en zijn eigen opvreten in zelfverwijt. (...) Hij maakt zijn leed tot zichtbare onuitgesproken woorden, waarbij hij hoopt dat hij eindelijk zal kunnen weenen. (...) Niet onecht is zijn wee, maar diep en overdadig. Zijn geest echter zoekt het theatrale gebaar, dat zijn wee vertolken moet.

"Als steenen wegen eenzelvige gedachten op zijn hart"+"zoekt het theatrale gebaar"——把内疚凝成"石压心头",以"theatraal gebaar"自我反讽,弗拉芒书面语+口语化做出 20 世纪初弗拉芒文学最细腻的心理独白笔,故 prose 92。

't Werd, in het groote huis, op de Regentielaan, een sober, grijs leven (...) [MID] Terloops zag ze Jujube een halve Rijnflesch in de handen stoppen van een stijf-zwijgenden politieagent. (...) Op het plein vóor den schouwburg was 't een dooreenwarrelende klabettering van huurkoetsen, die alle langs de zuilenrij doorwielden en in het voorportaal al die bonte maskeradepoppen uitwierpen. Op de breede ingangstrap drong een kleurig volk, dat raasde en schouderstuwend roerde.

Regentielaan 律师公寓+ Rijnflesch 给警察+Muntschouwburg 柱廊+ huurkoetsen+ Galerie Bortier 同框,布鲁塞尔从私宅到剧场一线穿,阿姆斯特丹-布鲁塞尔-弗拉芒三界齐全,故 world 91。

VOORBERICHT. (...) Tegen zulke identificatie teeken ik uitdrukkelijk protest aan. (...) "On prend son bien où on le trouve," zei Molière en ik ben blij, dat ik mij op zoo hoog een autoriteit ter verontschuldiging beroepen kan. Ik zou bezwaarlijk kunnen staande houden, dat bijvoorbeeld een Lieven Lazare in het roman niet werd geïnspireerd door wat mij over een befaamden prozaschrijver, dien ik persoonlijk niet eens ken, zijn eigen proza heeft geleerd. (...) Opgedragen aan mijn Vader.

Teirlinck 自己出阵"抗议抄人"+法语题词(On prend son bien)+题献给父亲+首章死别,四重钩子同立,故 hook 90。

Eene groote vrouw in zwarten kapmantel kwam enkele meters van die plaats af neerstorten. (...) Deze wierp, breed-armzwaaiend, een blikken doosje ver-uit over al die hoofden. (...) Een schrikkelijke knettering brak los en deed de logie opschokken. (...) De groote kristallen kroonluchter, als in een stormvlaag, woei uit en zijn klinkende schervels regenden duizend-tintelend omlaag. 't Was daar eene halve roode donkerte. (...) De hel met haar brandende rompen, haar wringende armen, haar bang en lang-rekkend gehuil--maar eene hel in duisternis, een zwart vuur van jankende lijven, met, erover, een zonderling rooden gloed.

把"社会主义辩论(Verlat/Peter/Pacôme)→剧场爆破→ zaalhel 群像"嵌入小说,1909 年弗拉芒文学里罕见的复合结构——既写无政府主义示威也写剧场公民创伤,故 innov 91。

--Vader, zegen mij. Het leven is u en mij ongunstig geweest. Het heeft groote schaduwen tusschen ons geworpen, en wij hebben geweend en geleden, elk van onzen kant. (...) [TAIL2] Reinildeken was groot geworden, dat zij, in Vere, had geleefd en geleden, dat hij haar, in Vere, met zwijgende liefde had ontvangen, en dat zij nu een tweede maal, in Vere, gestorven was. (...) Hij knielde. Hij wenschte, uit al de krachten van zijn hart, dat God hem zou laten bidden. Hij boog zijn wonderbaar hoofd, dat wanhopig was geworden--maar bidden kon hij niet. Hij weende.

Vere 死前祝福+pastoor Doening 把 Vere 认作 Reinildeken 的复活+"bidden kon hij niet. Hij weende",主题"布鲁塞尔+弗拉芒+命运+救赎"四声部收束,故 ending 90。