Langs lijnen van geleidelijkheid

«Het pension van de marchesa Belloni was gelegen in een van de gezondste, zoo niet dichterlijkste wijken van Rome: de helft van het huis was een gedeelte van een villino der oude Ludovisi-tuinen; de oude mooie tuinen, betreurd door een ieder, die ze gekend had, vóór de nieuwe kazernewijken verrezen waren, waar eerst het Romeinsche villa-park zich had uitgestrekt. Het pension stond in de Via Lombardia; het oude villino-gedeelte had voor de locataires van de marchesa zekere antieke bekoring gehouden, en het nieuw aangebouwde perceel bood aan: ruime kamers, moderne waterleiding en electrisch licht. Het pension had een zekere reputatie van goed en goedkoop en aangenaam gelegen te zijn; enkele minuten wandelens van den Pincio af, hoog gelegen, behoefde men er niet voor malaria te vreezen, en de prijs, dien men er voor een langer verblijf betaalde, en die acht lire nauwlijks te boven ging, was buitengewoon voor Rome, bekend als duurder dan iedere andere Italiaansche stad.»
«en kroop in het groote bed en wachtte hem af, sidderend. Er was geen gedachte in haar. Er was in haar geen smart en geen herinnering. Er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven. Zij voelde zich niets dan bruid, maar geen bruid van onwetendheid, en diep in haar bloed en merg, voelde zij zich de vrouw, bloed en merg, van hem, dien zij wachtte. Vóór zich, half droomend, zag zij figuurtjes van kinderen.... Want als zij zijn vrouw zoû zijn in waarheid en echtheid, wilde zij niet alleen wezen zijn minnares, maar ook de vrouw, die hem zijn kinderen gaf.... Zij wist het, hij, trots zijn ruwheid, hield van het zachte van kinderen, en zij zoû naar ze verlangen in haar tweede huwelijksleven, als een lieve troost voor de dagen, dat zij niet mooi meer zoû zijn, en niet jong meer.... Voor zich, half droomend, zag zij figuurtjes van kinderen.... En zij wachtte hem af, ze luisterde naar zijn pas, zij verlangde, dat hij komen zoû, haar vleesch trilde hem tegemoet. En toen hij binnenkwam en haar naderde, sloten haar armen zich om hem heen met een gebaar van diep in zich bewuste zekerheid en wist zij, twijfelloos, aan zijn borst, in zijn armen, de wetenschap zijner manmachtige overheersching, terwijl voor haar oogen in een duizeling en weemoed van zwart de droom van haar leven--Rome Duco, het atelier--verzonk....»

HEAD 用「Het pension van de marchesa Belloni + gezondste, zoo niet dichterlijkste wijken van Rome + villino der oude Ludovisi-tuinen + oude mooie tuinen + Via Lombardia + antieke bekoring + electrisch licht + acht lire nauwlijks」立罗马寓所钩,TAIL 用「grote bed + wachtte hem af sidderend + geen gedachte + geen smart + geen herinnering + afwachting van de geleidelijkheid van het leven + bruid + vrouw bloed en merg + figuurtjes van kinderen + manmachtige overheersching + droom van haar leven Rome Duco het atelier verzonk」立渐次性钩——四拍都靠"罗马寓所-湖区-尼斯-重归"四拍推进,这是 Couperus 1887 荷兰心理小说的标志节奏。

«Buiten gloeiden de bergen wit aan de kimmen en glanstrilden als een vuur met weêrschijn van opaal. Vlak aan den spoorweg rees een rij van eucalyptusboomen, de bladeren sikkelvormig, een zwaren geur uitbroeiend. In de vlakte, dor en verschroeid, graasden de wilde buffels, onverschillig hun zwarten kroeskop oprichtend naar den trein. De boemeltrein schudde, rammelde en slingerde, hield telkens op. In de stikkende broeiwarmte slaapknikkelden de koppen op en neêr, terwijl een lucht van zweet, tabaksrook en oranjeschil zich mengde met den wasem der eucalyptussen buiten. De trein zwenkte een bocht, rammelde als een speelgoedtreintje--blikken wagentjes, die bijna buitelden over elkaâr. En een effen reep van rimpelloos lazuur: spiegel, metaal, kristal, saffier, werd zichtbaar en verbreedde zich tot een ovalen beker tusschen glooiïngen van bergland, gelijk een zeer diep neêrgezette vaas, waarin een heilige vloeistof heel blauw en zuiver onbewogen werd bewaard, en beschermd door een muur van rotsige heuvelen, die hooger opklommen en hooger, tot, bij het rammelend zwenken van den trein, rondom den klaren beker, hoog op een piek een slot zich hief, rotskleurig, breed, massief en kloosterachtig, met de helling af neêrloopende arcaden.»
«De lakei bracht hem alles een voor een op een zilveren blad. Zijn mooi mangezicht was van een steenroode tint van gezondheid en animale kracht. Op zijn zwaren ronden kop was het harde haar geheel kort geknipt. Zijn groote grauwe oogen lachten, helder, recht brutaal van blik. Een zware, goed verzorgde snor kroesde vol boven zijn mond, waar de witte tanden in glansden. Hij stond een beetje wijdbeens, militair stevig in zijn rok, dien hij droeg met een eenvoudige correctheid. Hij at langzaam en met pleizier, genietende zijn goed glas fijnen wijn.»

cast 由"Cornélie-Rudolf Brox-Virgilio-Urania-Duco-Mrs. Uxeley-Van der Staal-marchesa Belloni-knoopenjongentje"九层身份织成一线,每层都带欧洲贵族圈符号(荷兰贵妇-旧夫第一 luitenant-意大利公爵-美洲新钱-意大利雕刻家-英国老贵妇-荷兰求婚者-罗马寓所女主人-罗马仆人)——这是 Couperus 1887 荷兰心理小说的标志群人物,密度比法国心理小说高(Couperus 多语种）。

«Buiten gloeiden de bergen wit aan de kimmen en glanstrilden als een vuur met weêrschijn van opaal. Vlak aan den spoorweg rees een rij van eucalyptusboomen, de bladeren sikkelvormig, een zwaren geur uitbroeiend.»
«en kroop in het groote bed en wachtte hem af, sidderend. Er was geen gedachte in haar. Er was in haar geen smart en geen herinnering. Er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven.»

MID 用「bergen wit aan de kimmen + glanstrilden als een vuur + weêrschijn van opaal + eucalyptusboomen + zwaren geur uitbroeiend + dor en verschroeid + wilde buffels + onverschillig hun zwarten kroeskop」立湖区场景钩,TAIL 用「grote bed + wachtte hem af sidderend + geen gedachte + geen smart + geen herinnering + afwachting van de geleidelijkheid van het leven」立重归场景钩——四拍节奏都靠"罗马寓所-湖区-尼斯-重归"四拍推进而非情节密度推进,这是 Couperus 1887 荷法心理小说体的标志节奏。

«--I beg your pardon, maar zal u, als-u-blieft den Herald niet naar uw kamer meênemen? Cornélie richtte heel hoog en kwijnend haar hoofd in de richting op waar de dames zaten, zag vaag over hare groezelige hoofden heen, zeide niets en blikte weêr terug in den Herald, en zij vond zich zeer bereisd en glimlachte inwendig, omdat zij wist hoe men deed tegen dit genre van Engelsche dames. De marchesa trad binnen, en verwelkomde Cornélie in het Italiaansch, in het Fransch. Zij was een groote dikke matrone, vulgair dik; haar ampel boezem omspande een zijden kuras of spencer, dat glom op de naden en barstte onder de armen: haar grijze frizuur gaf haar iets van een leeuw; de groote geel en blauw gebistreerde oogen sperden een blik open, onnatuurlijk van bella-donna; in hare ooren regenboogden ontzaglijke kristallen, en naamlooze eêlgesteenten waren aan hare dikke vette vingertjes gerist.»
«Kleed je uit, zeide hij. En probeer wat te slapen. Dan kom ik later terug. Hij ging, zij kleedde zich uit en zij borstelde heur haren met zijn borstel, zij waschte zich en druppelde in de kom het toiletwater, dat hij gebruikte. Zij liet de meubelgordijnen dichtvallen, waarachter de middagzon glansde en een wijnroode schemering donsde door de kamer. En zij kroop in het groote bed en wachtte hem af, sidderend. Er was geen gedachte in haar. Er was in haar geen smart en geen herinnering. Er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven. Zij voelde zich niets dan bruid, maar geen bruid van onwetendheid, en diep in haar bloed en merg, voelde zij zich de vrouw, bloed en merg, van hem, dien zij wachtte.»

HEAD 用通俗口语「I beg your pardon + heel hoog en kwijnend + groezelige hoofden + zeer bereisd + glimlachte inwendig + groote dikke matrone + vulgair dik + ampel boezem + bella-donna + regenboogden ontzaglijke kristallen」+ 古典副词"inwendig",TAIL 用古典庄严词「probeer wat te slapen + wijnroode schemering + donsde door de kamer + geen gedachte + geen smart + geen herinnering + afwachting van de geleidelijkheid van het leven + bruid + bloed en merg + manmachtige overheersching」——通俗/庄严同段混用,这是 Couperus 1887 荷法心理小说体的标志,远比荷兰 19 世纪小说含蓄平面。

«Hij zette de paardjes aan met zijn tong, met een herhaald schudden aan de teugels, als een kind. Zij vlogen over den weg, tusschen de lage, slaperige huisjes, over de plaats, waar in den gloei van de zon de prachtige Dom rees, lombardisch-romaansch van stijl, begonnen in de elfde, bijgebouwd in eeuw na eeuw, met links de campanile, rechts het battisterio: wonderen van bouwkunst in marmer, rood, zwart en wit, éen beeldhouwwerk van engelen, heiligen en profeten en overpoeierd als met een dikke stof van oudheid, die de kleuren van het marmer al lang getemperd had tot roze, grijs en geel en tusschen de groepen nevelde, als het allereenigste, dat over was gebleven van al die eeuwen, of zij tot stof waren gezonken tusschen iedere voeg. ... Tot plotseling een bedwelming aandreef van oranjebloesem, een adem zwaar en zinnelijk als van een hijgende liefde, of duizende monden geuradem bliezen, die stikkend bleef hangen in de windstille lichtatmosfeer, tusschen hemel en meer.»
«--Ik wil me amuzeeren. En ik ben er trotsch op je aan mijn arm te hebben. Zij trok haar arm terug. --Je hebt op niets trotsch te zijn.... --Word nu niet kwaadaardig, het is allemaal gekheid; laten we ons nu amuzeeren. Daar heb je het oude wijf.... Ze kijkt naar je uit. Zij was aan zijn arm eenige zalen door gegaan, en zij zagen bij een tombola, waar men zich verdrong om cadeautjes en surprises te trekken, Mrs. Uxeley, Gilio en de dames di Rosavilla, Costi, Luca. Men was er zeer vroolijk, doende als kinderen om de pyramide van snuisterijen, wanneer men zijn nummer op een roulette had gewonnen.»

MID 用「paardjes aan met zijn tong + schudden aan de teugels + prachtige Dom + lombardisch-romaansch van stijl + campanile + battisterio + wonderen van bouwkunst in marmer rood zwart en wit + engelen heiligen en profeten + bedwelming van oranjebloesem + hijgende liefde + duizende monden geuradem」立湖区钩,LATE 用「Ik wil me amuzeeren + am arm + am oude wijf + tombola + cadeautjes en surprises + pyramide van snuisterijen + roulette」立尼斯钩——同段同时现"湖区+尼斯"两层空间对照,世界观厚度极足,是 Couperus 1887 荷法心理小说的标志。

«Het pension van de marchesa Belloni was gelegen in een van de gezondste, zoo niet dichterlijkste wijken van Rome: de helft van het huis was een gedeelte van een villino der oude Ludovisi-tuinen; de oude mooie tuinen, betreurd door een ieder, die ze gekend had, vóór de nieuwe kazernewijken verrezen waren, waar eerst het Romeinsche villa-park zich had uitgestrekt.»

首句不写情爱/战争,写"Het pension van de marchesa Belloni + gezondste, zoo niet dichterlijkste wijken van Rome + villino der oude Ludovisi-tuinen + oude mooie tuinen + Romeinsche villa-park"作全本元目的悬在开篇;Couperus 荷法心理小说的元钩常见于此,与传统荷兰小说反向(欧洲贵族圈 vs 荷兰家庭主妇)。

«en kroop in het groote bed en wachtte hem af, sidderend. Er was geen gedachte in haar. Er was in haar geen smart en geen herinnering. Er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven. Zij voelde zich niets dan bruid, maar geen bruid van onwetendheid, en diep in haar bloed en merg, voelde zij zich de vrouw, bloed en merg, van hem, dien zij wachtte. Vóór zich, half droomend, zag zij figuurtjes van kinderen.... Want als zij zijn vrouw zoû zijn in waarheid en echtheid, wilde zij niet alleen wezen zijn minnares, maar ook de vrouw, die hem zijn kinderen gaf.... Zij wist het, hij, trots zijn ruwheid, hield van het zachte van kinderen, en zij zoû naar ze verlangen in haar tweede huwelijksleven, als een lieve troost voor de dagen, dat zij niet mooi meer zoû zijn, en niet jong meer.... Voor zich, half droomend, zag zij figuurtjes van kinderen.... En zij wachtte hem af, ze luisterde naar zijn pas, zij verlangde, dat hij komen zoû, haar vleesch trilde hem tegemoet. En toen hij binnenkwam en haar naderde, sloten haar armen zich om hem heen met een gebaar van diep in zich bewuste zekerheid en wist zij, twijfelloos, aan zijn borst, in zijn armen, de wetenschap zijner manmachtige overheersching, terwijl voor haar oogen in een duizeling en weemoed van zwart de droom van haar leven--Rome Duco, het atelier--verzonk....»

TAIL 三层创新——「figuurtjes van kinderen」家庭再生产 + 「manmachtige overheersching」男性命运 + 「droom van haar leven Rome Duco het atelier verzonk」女性独立幻灭——三层设计写"再生产+男性命运+独立幻灭"的女性命运张力,这是 Couperus 1887 荷法心理小说的标志创新。

«en kroop in het groote bed en wachtte hem af, sidderend. Er was geen gedachte in haar. Er was in haar geen smart en geen herinnering. Er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven.»

末段不写家族延续,以"afwachting van de geleidelijkheid van het leven + bruid + bloed en merg + manmachtige overheersching + droom van haar leven verzonk"渐次性收束——用"渐次性等待+男性命运+女性独立幻灭"作欧洲贵族圈反向收尾,留余震而非反转,符合 Couperus 1887 荷法心理小说传统。