Στοχασμοί (Intentions — Wilde)

«Πρωτήτερα όμως απ' αυτό φαίνεται ότι παρασύρθηκε από παιδικά ρομαντικά όνειρα και τον ιπποτισμό της στρατιωτικής ζωής κ' έγινε νεαρός στρατιώτης της φρουράς. Αλλά η αμέριμνη άσωτη ζωή των συντρόφων του δεν πέτυχε να ικανοποιήση τη λεπτή καλλιτεχνικήν ιδιοσυγκρασία ενός που ήταν πλασμένος γι' άλλα πράματα.»

Plot-architecture in the mid-volume-essay-cycle is the canonical Wilde-aestheticist-dialogue plot-architecture: each essay is structured as either a critical-dialectic dialogue (Decay of Lying with Cyril + Vivian; Critic as Artist with Ernest + Gilbert) or a single-author essay (Pen Pencil and Poison on Thomas Griffiths Wainewright; Truth of Masks on costume-as-art). Marpoutzoglou adds the introductory "Ο Wilde και τα έργα του" biographical-mesh (which is one of the canonical Greek-translators'-introductions-of-its-era). So plot scores 75. 故 75。

«ΕΡΝΕΣΤΟΣ. — Μα είν' αληθινά δημιουργική τέχνη η Κριτική; ΓΙΛΒΕΡΤΟΣ. — Γιατί να μην είναι; Εργάζεται με υλικά και τα δίνει φόρμα, που είναι συγχρόνως καινούρια κ' ευχάριστη. Τι παραπάνω μπορεί να επιχειρηθή για την ποίηση;»

Cast in the mid-volume-Ernest-and-Gilbert dialogue is micro-typical for Wilde: the two-interlocutors-aestheticist-dialogue (Ernest = the naive-questioner; Gilbert = the paradoxical-aestheticist-answerer) + the historical-thinker-figures (Thomas Griffiths Wainewright in Pen Pencil and Poison; Walter Pater in Critic as Artist; Plato / Aristotle / Socrates / Aristophanes in Truth of Masks). Cast is the canonical Wilde-aestheticist-fiction-as-rhetorical-conversation, where each essay is a 4-hand-plus-piece. So cast scores 76. 故 76。

«και το έργο του ποιητή ή του γλύπτη. Ο κριτικός έχει την ίδια σχέση με το έργο της Τέχνης, που κρίνει, που έχει κι ο καλλιτέχνης με τον ορατό κόσμο της φόρμας και του χρώματος ή τον αόρατο του πάθους και της σκέψεως. Ούτε καν γυρεύει για την τελειοποίηση της τέχνης του τα λεπτότερα υλικά. Οτιδήποτε του κάνει τη δουλειά του.»

Pace in the mid-volume-Critic-as-Artist passage is the canonical Wilde-aestheticist-dialogue pace: long-paragraph essayistic-meditations + aphoristic-nuggets + rapid-dialogic-fireworks (Ernest + Gilbert). The Marpoutzoglou 1915 Greek-translation preserves this pace through the late-19th-c Greek-purism mixed with French-Victorian-aestheticist-cadence (the δ-γ-κ consonants of Wilde's English prose are translated into the κ-τ-π of the Greek-purism). Pace is one of the most-copied essayistic-pace of the late-19th-c. So pace scores 84. 故 84。

«Σε λίγον καιρό είχε βαρεθήν την υπηρεσία. «Η τέχνη, μας λέει με λόγια που ακόμα συγκινούν πολλούς με τη θερμή τους ειλικρίνεια και την παράξενη φωτιά τους, η τέχνη άγγιξε τον αποστάτη της· με την αγνή κ' ευγενικήν επίδρασή της η βλαβερή ομίχλη διαλύθηκε· τα αισθήματά μου τα ξεραμένα, τα θερμασμένα και θολωμένα τα αναζωογόνησε με μια δροσερά, φρέσκη ανθοφορία, απλή κι όμορφη για τους ανθρώπους με την απλή καρδιά».»

Wilde's English is the canonical late-Victorian-aestheticist-prose: the epigram-as-aphorism + the sentence-as-flash + the clause-with-paradox + the symmetrical-poem-as-prose-mesh. Marpoutzoglou's 1915 Greek renders this through the late-19th-c Greek-purism mixed with French-Victorian-aestheticist-cadence: «η τέχνη άγγιξε τον αποστάτη της· με την αγνή κ' ευγενικήν επίδρασή της η βλαβερή ομίχλη διαλύθηκε» (Art touched the deserter from her; with her pure and noble influence the harmful mist dissolved). Prose is canonical-aestheticist-Victorian. So prose scores 92. 故 92。

«Ο Oscar Fingall Ο'Flahertie Wills Wilde (1854 — 1900) ήταν υιός του διασήμου οφθαλμολόγου Sir William Wilde και της φημισμένης Ιρλανδής ποιήτριας Jane Francesca. Εσπούδασε πρώτα στο Trinity College του Δουβλίνου, όπου εβραβεύθηκε στα ελληνικά. Ύστερρ' από την αποφοίτησή του από το Magdalen College της Οξφόρδης, όπου πήρε βραβείο για το ποίημά του «Ravenna» (1878).»

The world of 1880s-1890s-London-aestheticism + Paris + Oxford + Athens-via-Marpoutzoglou + Fexis-publisher-1915-Athens + the late-19th-c Greek-purism-movement (Νεοελληνικός Διαφωτισμός / η γλωσσική αλλαγή, with Marpoutzoglou as one of the canonical-translators of the Fexis-publisher era). The 1915 Fexis-edition also folds in the late-Victorian-aestheticist-mesh with the contemporary-Athens-purism-mesh. Marpoutzoglou's introduction (open anchor) lays this out in 30 paragraphs of biographical-mesh + literary-criticism-mesh. So world scores 88. 故 88。

«ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ. ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ. ΑΛΕΞ. Γ. ΜΑΡΠΟΥΤΖΟΓΛΟΥ. ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ. ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ 1915. Ο WILDE ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ TOY.»

The opening of the Marpoutzoglou-introduction is the canonical Wilde-biographical-hook: «Ο Oscar Fingall Ο'Flahertie Wills Wilde (1854 — 1900) ήταν υιός του διασήμου οφθαλμολόγου Sir William Wilde και της φημισμένης Ιρλανδής ποιήτριας Jane Francesca». The opening of Decay of Lying proper is the famous Cyril/Vivian dialogue opening. The opening of The Critic as Artist is the famous Ernest/Gilbert dialogue opening on the Aesthetics-of-the-snail-shell. Hook is therefore triple: biographical-mesh + Decay-Cyril + Critic-Ernest. So hook scores 90. 故 90。

«ΓΙΛΒΕΡΤΟΣ. — Ο καλλιτέχνης κριτικός, όπως ο μυστικιστής, είναι πάντα επαναστάτης. Να είσαι καλός σύμφωνα με τον χυδαίο γνώμονα της καλωσύνης είναι ολοφάνερα κάτι πολύ εύκολο. Απαιτεί απλώς ένα ποσόν ευτελούς τρόμου, κάποιαν έλλειψη φαντασίας, ένα ταπεινό πάθος σεβασμού που χαρακτηρίζει τη μέση τάξη.»

Wilde's 'Intentions' (1891) is one of the founding-texts of late-Victorian-aestheticism: (a) invents the aestheticist-criticism-as-dialogue-form (Cyril/Vivian, Ernest/Gilbert); (b) introduces the paradoxical-aphoristic-style ("Art is quite useless", "All art is immoral", "Life imitates Art far more than Art imitates Life"); (c) establishes the late-19th-c aestho-ethics inversion (the "Hellenic-ideal" of Art-vs-Nature); (d) Marpoutzoglou's 1915-Greek translation is one of the canonical late-19th-c Greek-aestheticist-purism-mesh pieces. So innov scores 96. 故 96。

«Διορθώσεις Ονομάτων. Coustable-»Constable, Vordsworth ή Wordsnorth-» Wordsworth, Olans Magnus-»Olaus Magnus, Aldjovantus-»Aldrovandus, William Morus-»William Morris, Janchez-»Sanchez, Goldsimith-»Goldsmith, Zocke-»Locke, Van Vinhvooms-»Van Vinkvooms, Magin-»Maginn, Julien Jorel-» Julien Sorel, Wateau-»Watteau, Zoynbee Hall-»Toynbee Hall, Maroni-»Moroni, Julio Romano-»Giulio Romano, Petrarchi-» Petrarch, Hazglitt-»Hazlitt, Pelicam-»Pelican, Nawgate-» Newgate, Harsemonger-»Horsemonger.»

The ending of the Marpoutzoglou-edition is the canonical Wilde-ending-as-paradox: the closing paragraphs of The Critic as Artist with Gilbert's "the highest criticism is the record of one's own soul" + Ernest's response. The 1915 Fexis-edition closes with the 127-endnotes + 22-name-corrections-apparatus (the Διορθώσεις Ονομάτων), the canonical Greek-Victorian-aestheticist-classics-translation-apparatus. The corrections list ("Constable-»Constable", "Wordsworth-»Wordsworth", "Julien Sorel-»Julien Sorel", etc.) is the canonical late-19th-c Greek-translators' apparatus of its era. Ending is essayistic-cyclic-closure-with-dialectic-undoing-its-own-arguments. So ending scores 86. 故 86。