Κριτίας, Ίππαρχος, Αντερασταί

Ο διάλογος εις το σημείον τούτο δυστυχώς διακόπτεται, απολεσθέντος
του υπολοίπου. Εκ του σωζομένου μέρους δεν είναι δυνατόν να
συναγάγη τις, ποιον έσται όλου του διαλόγου το αντικείμενον.
Ευτυχώς όμως πληροφορούμεθα περί τούτου ακριβώς εξ αυτών των πρώτων
σελίδων άλλου του Πλάτωνος διαλόγου, του «Τιμαίου».

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
ΤΙΜΑΙΟΣ, ΚΡΙΤΙΑΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΕΡΜΟΚΡΑΤΗΣ.

Και τα είπεν όλα αυτά με τον σκοπόν να πειράξη τον αντίπαλόν του,
και αρκετά μεγαλοφώνως διά να ακούεται καλά από τους πολύ αγαπητούς
του νέους.

Πόσον ευχαριστημένος, Σωκράτη, καθώς να έχω αναπαυθή έπειτα από
μακρυνήν οδοιπορίαν, έχω ελευθερωθή και τώρα με ανακούφισιν από την
οδοιπορίαν της ομιλίας! Εύχομαι δε εις τον Θεόν, ο οποίος πολύ
παλαιά πραγματικώς, τώρα δε προ ολίγου εις τας ομιλίας μας έχει την
ύπαρξιν, δι' όσα μεν από τα λεχθέντα πρεπόντως έχουσι λεχθή, αυτός
να μας χαρίση υγείαν.

ο δε Ποσειδών, αφού του έλαχεν η Ατλαντίς, εκατοίκισεν εκεί τα παιδιά του,
τα οποία εγέννησεν από θνητήν γυναίκα εις ένα τόπον της νήσου
ως θα είπωμεν. Πλησίον εις την θάλασσαν, εις το μέσον δε όλης της
νήσου, ήτο μία πεδιάς, η οποία λέγουν ότι υπήρξεν η ωραιοτέρα και η
πλέον εύφορος από όλας τας πεδιάδας.

Ο Πλάτων διά του «Κριτίου» ηθέλησε να δείξη εν τη πραγματικότι
τας περί Πολιτείας ιδέας του, περιγράφων την πολιτείαν των αρχαίων
Αθηναίων νικητών των κατοίκων της νήσου Ατλαντίδος. Εννοητέον ότι η
Πολιτεία αύτη δεν υπήρξεν, αλλ' έπλασεν αυτήν ο Πλάτων διά της
φαντασίας του.

ο Κριτίας δεν επίστευε πλέον εις τους θεούς, ούτε εις την ύπαρξιν
πνεύματος ψυχής· την δε θρησκείαν εθεώρει ως εφεύρεσιν των νομοθετών
δια να κυβερνώνται ευκόλως οι λαοί!

Και μόλις είπα εγώ αυτά, εκείνος ο οποίος έκαμε τον σοφόν εντράπη
δι' όσα μου είχε αραδιάση προτήτερα και εσιώπησεν, ο δε άλλος, ο
&αμαθής&, παρεδέχθη ότι είχα δίκαιον και όλοι οι άλλοι επίσης οι
οποίοι ήσαν παρόντες εις όλην αυτήν την συζήτησιν παρεδέχθησαν όσα
είπα χωρίς καμμίαν αντίρρησιν.