Ευθύφρων

Εγώ λοιπόν, ως προς αυτό, διαφωνώ με τον ποιητήν αυτόν.
— Να σου είπω που διαφωνώ;
Ευθύφρων.
Πολύ θα με υποχρεώσης να μου το είπης, ω Σωκράτες.
Σωκράτης.
Αυτό που λέγει ο ποιητής εδώ, ότι εκεί υπάρχει και εντροπή όπου
υπάρχει φόβος, δεν μου φαίνεται ότι είναι αληθινόν.

Σε βεβαιώ, ω Σώκρατες, ότι διά τίποτε δεν θα ήμουν χρήσιμος, ούτε θα
διέφερε διόλου από τους άλλους ανθρώπους ο Ευθύφρων, αν δεν εγνώριζον
όλα αυτά τα πράγματα εις την εντέλειαν.

Λοιπόν και το αγαπώμενον πράγμα ή είναι ένα πράγμα που γίνεται, ή ένα
πράγμα που πάσχει υπό τίνος άλλου;
Ευθύφρων.
Βεβαίως.
Σωκράτης.
Τότε λοιπόν και αυτό είναι έτσι καθώς και όλα τα προηγούμενα. Δηλαδή
δεν αγαπάται από εκείνους, από τους οποίους αγαπάται, διότι είναι
αγαπώμενον, αλλά διότι αγαπάται, διά τούτο είναι αγαπώμενον;

Ποίος παραλογισμός, ω Σώκρατες, να φρονής ότι υπάρχει καμμία διαφορά,
είτε ξένος είτε συγγενής είναι ο φονευθείς. Εις την πράξιν μόνον
πρέπει κανείς να προσέχη καλά και αυτήν μόνον να εξετάζη, αν δικαίως ο
φονεύς διέπραξε τον φόνον ή αδίκως. Και, αν μεν δικαίως, πρέπει να τον
αφίνωμεν ήσυχον και να μη τον ενοχλώμεν, αν όμως όχι, τότε έχομεν
χρέος να τον καταγγέλλωμεν εις την δικαιοσύνην.

Μίαν ημέραν, όταν είχε πλέον επιδοθή υπό του Μελήτου η εναντίον του
Σωκράτους κατηγορία επί ασεβεία εις τον άρχοντα βασιλέα, ένα από τους
εννέα άρχοντας, ο γηραιός φιλόσοφος, λαβών αποδοκήτως την δικαστικήν
κλήσιν, είχε μεταβή εις την Βασίλειον Στοάν, όπου είχε τα δικαστικά
γραφεία του ο άρχων βασιλεύς, εις τον οποίον ήτο ανατεθειμένη η
διεξαγωγή των θρησκευτικών δικών, διά να λάβη γνώσιν της εναντίον του
υποβληθείσης κατηγορίας και δώση την απαιτουμένην προανάκρισιν.

Διόλου δεν πετά αυτός, τον οποίον εγώ καταδιώκω, διότι αυτός αντί να
έχη πτερά, είναι τόσον γέρων, ώστε μόλις μπορεί να περιπατή.
Σωκράτης.
Ποίος λοιπόν είναι αυτός;
Ευθύφρων.
Είναι ο πατέρας μου !
Σωκράτης.
Τι μου λέγεις; Ο πατέρας σου είναι;
Ευθύφρων.
Μάλιστα, ο πατέρας μου !
Σωκράτης.
Και ποίον είναι το έγκλημά του, και διά ποίαν πράξιν τον κατηγορείς;
Ευθύφρων.
Διά φόνον, ω Σώκρατες !

Επομένως, καθώς η &δικαιοσύνη& και η &σωφροσύνη& είναι έν και το
αυτό πράγμα;
— Αυτό θα είναι φανερόν, μου απήντησε.
— Και αι πόλεις τότε βεβαίως διοικούνται καλά όταν καταδιώκωνται
και τιμωρώνται εκείνοι οι οποίοι κάμνουν αδικίας εις βάρος των
άλλων.
— Πολύ αληθινά τα λέγεις, μου είπε.

Λοιπόν εις εμέ τουλάχιστον, ω Σώκρατες, φαίνεται ότι το ευσεβές και το
άγιον αποτελεί αυτό το μέρος του δικαίου, το οποίον αφορά εις την
θεραπείαν και λατρείαν των θεών, το δε επίλοιπον μέρος αυτού αφορά εις
την περιποίησιν και φροντίδα, η οποία είναι πρέπον να υπάρχη μεταξύ
των ανθρώπων.