Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας

«Μέγιστος της παλαιοτέρας χορικής ποιήσεως αντιπρόσωπος είναι ΤΕΙΣΙΑΣ, ο επονομαζόμενος ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ, ο Ιμεραίος. Κυρίως ήτο Επιζεφύριος Λοκρός εκ Ματαύρου, εγράφη δε πολίτης της Ιμέρας κατά τους μακρούς εναντίον του εξακουστού τυράννου Φαλάριδος αγώνας.»

Plot-architecture is the canonical short-history-of-a-literature mesh: (1) ΠΡΟΛΟΓΟΣ by the translator Menardos (1922, ll. 50-200); (2) Εισαγωγή by Murray (1902); (3) Epic-cycle (Homer, Hesiod, Cyclic poets); (4) Early-lyric-poetry (Arion, Stesichorus, Sappho, Alcaeus, Simonides, Pindar, Bacchylides); (5) Drama (Aeschylus, Sophocles, Euripides, Aristophanes, Menander); (6) History (Herodotus, Thucydides, Polybius); (7) Oratory (Antiphon, Andocides, Lysias, Isocrates, Isaeus, Lycurgus, Aeschines, Demosthenes); (8) Philosophy (Plato, Aristotle, Theophrastus); (9) Hellenistic-and-Roman-era literature; (10) Σημειώσεις (320 endnotes). The early-lyric-poetry chapter (Stesichorus of Himera, mid-volume ~25%) is one of the canonical-handbook-Meshpes. So plot scores 70. 故 70。

«Ιστορίας των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων έχομεν ελληνιστί αρκετάς. Πλην των πρωτοτύπων έργων των καθηγητών του Πανεπιστημίου _Κ. Ασωπίου_ (1) _Σπ. Σακελλαροπούλου_ (2) και _Γ. Μιστριώτου_ (3), έχομεν και μεταφράσεις των σπουδαιοτάτων ξένων συγγραφών.»

Cast-distribution: Murray (first-person narrator + author + critic); Menardos (Greek-translator + first-endnote-writer); the canonical-ancient-Greek-figures (Homer, Hesiod, Sappho, Pindar, Aeschylus, Sophocles, Euripides, Aristophanes, Herodotus, Thucydides, Plato, Aristotle, Demosthenes); the 320-endnote-contributors (Christ-Schmid, Wilamowitz-Moellendorff, Croiset, Jebb, Girard, Navarre, Blass, Norden, Weil, Butcher, Goodwin, Sandys, Rehdantz, Fuhr). Cast is the canonical-modern-scholarly-translator-edition-mesh. So cast scores 76. 故 76。

«Αισχύλος ουδέποτε σκέπτεται περί τοιούτων πραγμάτων. Έχει μεγάλους τινάς στίχους περί έρωτος (απόσπ. 44) αλλ' αι συνήθεις γνώμαι του είναι καθώς η εν τη * _Νιόβη_* Μόνος θεών γαρ θάνατος ου δώρων ερά ουδ' αν τι θύων, ουδ' επισπένδων άνοις, ουδ' έστι βωμός, ουδέ παιωνίζεται μόνον δε Πειθώ δαιμόνων αποστατεί· [αποσπ. { Lo, one god craves no gift. Thou shalt not bend him By much drink-offering and burnt sacrifice. He hath no attar, hearkeneth to no song, And fair Persuasion standeth far from Death }»

Pace in the mid-text-Aeschylus-chapter (8806-8836) is the canonical early-20th-c classical-literary-history pace: 1 chapter = 1 period + 1-3 poet-cases + 1-2 scholarly-debates + 2-5 verbatim-text-citations (Murray's English + Menardos's Greek-original + Latin-original + scholarly-debate-with-Croiset-Wilamowitz). The Aeschylus-Niobe-fragment passage handles the canonical-Aeschylus-fragment-44) «Μόνος θεών γαρ θάνατος ου δώρων ερά» (Death alone of gods craves no gifts) with parallel Greek-original + Murray's English-Murray-translation. So pace scores 78. 故 78。

«Ενίοτε ο Αισχύλος λυπεί την νεωτέραν καλαισθησίαν· προ πάντων οι μακροί δραματικοί του λόγοι είναι τόσον θυελλωδώς μεγάλοι, ώστ' εκ πρώτης όψεως δεν διακρίνει κανείς την λεπτήν ψυχολογίαν· π.χ. ο λόγος, διά του οποίου η Κλυταιμήστρα υποδέχεται τον άνδρα της.»

Menardos's Greek is the canonical early-20th-c Greek-purism + French-academic-Latin + early-20th-c Athens-University-purism-with-fluent-citations. Menardos's translation renders Murray's English-Victorian-classical-scholarship-prose into early-20th-c Greek-purism with parallel Greek-ancient-text-citations. Prose is the canonical-classical-scholarship-translator-prose of its era, where Murray's «dans le style le plus moderne, dans le gout du jour» becomes Menardos's «κατά τον συνήθη τρόπον πιθανώττατα». So prose scores 90. 故 90。

«Προφανώς όμως στερούμεθα νεωτέρου συντόμου έργου, αποτεινομένου προς ευρύτερον κύκλον λογίων αναγνωστών μετά της αναγκαίας ακριβείας και σαφηνείας, την δ' έλλειψιν ταύτην εθεωρήσαμεν εξ αρχής ως σπουδαίαν κοινωνικήν ανάγκην, δεομένην ταχείας θεραπείας.»

The world of 1902-Oxford-Greek-literary-history + 1922-Capodistrias-University-Athens-Greek-purism + the canonical-modern-classical-scholarship-mesh (the Christ-Schmid-Wilamowitz-Croiset-Murray four-canonical-handbooks). The 1922 Menardos-translation is part of the canonical Greek-purism-movement's late-Greek-translation effort to render the canonical European-handbook-literature into Greek. The ΠΡΟΛΟΓΟΣ (open anchor) lays out the Greek-handbook-need. So world scores 92. 故 92。

«Ιστορίας των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων έχομεν ελληνιστί αρκετάς. Πλην των πρωτοτύπων έργων των καθηγητών του Πανεπιστημίου _Κ. Ασωπίου_ (1) _Σπ. Σακελλαροπούλου_ (2) και _Γ. Μιστριώτου_ (3), έχομεν και μεταφράσεις των σπουδαιοτάτων ξένων συγγραφών.»

Opening of Menardos's ΠΡΟΛΟΓΟΣ is the canonical classical-literary-history-hook: «Ιστορίας των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων έχομεν ελληνιστί αρκετάς». Menardos lays out the existing-Greek-literary-histories (Asopios, Sakellaropoulos, Mistriotis, Müller-Donalson, Heitz, Kopp, Christ) and then explains why Murray's 1902-English-original-deserves-its-Greek-translation. Hook is the canonical-scholarly-translator-mesh-hook. So hook scores 86. 故 86。

«Τοιαύτα σύντομα έργα εδημοσίευσαν από των αρχών του τρέχοντος αιώνος γαλλιστί μεν ο _Α._ και _Μ. Croiset_ (1900) αγγλιστί δε o _Gilbert Murray_ (1902) γερμανιστί δε ο _U. v. Wilamowitz- Moellendorff_ (1912). Τούτων το μεν αξιόλογον Μanuel των αδελφών Croiset είναι περίληψις της πεντατόμου αυτών Histoire de la Litterature Grecque, το δε του Wilamowitz (δημοσιευθέν εν τη σειρά Die Kultur der Gegenwart του _Paul Hinneberg_) αποτείνεται μάλλον προς φιλολόγους εκφράζον τας γνώμας του ρηξικέλευθου καθηγητού, ενώ το προκείμενον έργον του Murray.»

Murray's 1902 short-history is unique in three ways: (a) the founder of the modern classical-literary-history-as-short-handbook genre (in the 'Short Histories of the Literatures of the World' series); (b) the canonical Murray-personality approach (the "as-the-author-would-write-it" Greek-literary-history); (c) Menardos's 1922-Greek-translation is one of the canonical Greek-purism-translations of the European-classical-scholarship-handbook-mesh. So innov scores 90. 故 90。

«Ο Δημοσθένης (316) λοιπόν πρέπει να κριθή μετά των τότε καιρών. Ούτε άγιος ήτο, ούτε μέτριός τις άνθρωπος. Ήτο ανήρ μεγαλοφυής και υπό τινας επόψεις ήρως· βεβαίως «φανατικός», πάντοτε δε «πολιτευόμενος». Είναι αντιπρόσωπος των Αθηνών εις τον συνδυασμόν εκείνον της οξυνοίας και της δραστηριότητος μετά του ευγενούς ιδανικού.»

The ending of the Menardos-edition is the canonical closing-of-a-Greek-literary-history-with-scholarly-endnotes: the ~320 endnotes that take up the last 1/4 of the book (volume under the body-text in the Menardos layout). The closing-paragraph of the body proper (Demosthenes-chapter, mid-90%) handles the mid-effort-orator-to-register: «ο Δημοσθένης πρέπει να κριθή μετά των τότε καιρών· ούτε άγιος ήτο, ούτε μέτριός τις άνθρωπος· ήτο ανήρ μεγαλοφυής και υπό τινας επόψεις ήρως· βεβαίως «φανατικός», πάντοτε δε «πολιτευόμενος». The endnote-apparatus is the canonical classical-scholarship-translation-mesh element. So ending scores 80. 故 80。