Λουκιανός - Άπαντα, Τόμος Τέταρτος

ΖΕΥΣ. Εις τ' ανάθεμα οι φιλόσοφοι όσοι λέγουν ότι μόνον οι θεοί είνε
ευτυχείς· εάν εγνώριζαν πόσα υποφέρομεν ένεκα των ανθρώπων,
δεν θα μας εζήλευαν δια το νέκταρ και την αμβροσίαν,
πιστεύοντες εις τον Όμηρον, άνθρωπον τυφλόν και αγύρτην.
Ιδού ποία είνε η ευτυχία μας. Αρχίζω από τον Ήλιον,
ο οποίος άμα ξημερώση είνε αναγκασμένος να ζεύξη το άρμα του.

Από τους Ρήτορας λοιπόν ο Ισοκράτης ουχί μόνον εις πόλεμον δεν επήγε,
αλλ' ουδέ εις δικαστήριον ετόλμησε ποτέ να ομιλήση εκ δειλίας.
Ο Δημάδης, ο Αισχίνης και ο Φιλοκράτης, άμα ανηγγέλθη ότι ο Φίλιππος
θα εκήρυττε πόλεμον κατά των Αθηνών, δεν επρόδωσαν την πόλιν;
ο δε επιφανέστερος εξ αυτών ... έρριψε την ασπίδα του και έφυγε.

Εις τον βίον των ανθρώπων, φίλτατε, υπάρχουν δύο καταστάσεις,
η κατάστασις της ειρήνης και η κατάστασις του πολέμου· εις τους δύο
δε τούτους καιρούς διακρίνονται αι τέχναι και οι εξασκούντες αυτάς οποίοι είνε.
Αν θέλης λοιπόν, ας εξετάσωμεν πρώτον την εν καιρώ πολέμου
κατάστασιν και ποίοι κατ' αυτήν είνε προ πάντων χρήσιμοι.
Η σύκρισις την οποίαν επιχειρείς είνε πολύ τολμηρά και μου
έρχονται γέλοια όταν φαντάζωμαι την θέσιν ενός φιλοσόφου.
ο Αντισθένης, ο Διογένης, ο Κράτης, ο Ζήνων, ο Πλάτων,
ο Αισχίνης, ο Αριστοτέλης και όλον το πλήθος των φιλοσόφων
τούτων ούτε είδον παράταξιν μάχης.

Εις τ' ανάθεμα οι φιλόσοφοι όσοι λέγουν ότι μόνον οι θεοί είνε ευτυχείς·
Ιδού ποία είνε η ευτυχία μας. Αρχίζω από τον Ήλιον,
ο οποίος άμα ξημερώση είνε αναγκασμένος να ζεύξη το άρμα του.
> ΚΥΝ. Λέγεις ότι τα πάντα προέρχονται εκ των Μοιρών;
> ΖΕΥΣ. Μάλιστα.
> ΚΥΝ. Και δύνασθε οι θεοί ν' αλλάσσετε και ανακλώθετε τας αποφάσεις των Μοιρών;

συ είσαι ευτυχής, διότι είσαι βασιλεύς και δύνασαι να ανασύρης
την γην και την θάλασσαν όπως τον κάδον από το πηγάδι·
αλλ' ο Ήφαιστος είνε χωλός και βάναυσος και καταδικασμένος
να εργάζεται εις την φωτιάν· ο δε Προμηθεύς και εσταυρώθη κάποτε.
Δεν γνωρίζεις, Κυνίσκε, ποίας τιμωρίας υποφέρουν οι κακοί μετά θάνατον;

ΖΕΥΣ. Εις τ' ανάθεμα οι φιλόσοφοι όσοι λέγουν ότι μόνον οι θεοί είνε
ευτυχείς· εάν εγνώριζαν πόσα υποφέρομεν ένεκα των ανθρώπων,
δεν θα μας εζήλευαν δια το νέκταρ και την αμβροσίαν.
Ιδού ποία είνε η ευτυχία μας. Αρχίζω από τον Ήλιον,
ο οποίος άμα ξημερώση είνε αναγκασμένος να ζεύξη το άρμα του.
> ΖΕΥΣ. ... ο φίλος της αληθείας Επίκουρος θα αποδείξη ότι οι θεοί
δεν προνοούμεν διά τα επί γης πράγματα· και ο κίνδυνος δεν είνε μικρός
εάν πιστεύσουν αυτά οι άνθρωποι· οι ναοί μας θα μείνουν αστεφάνωτοι.
> ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Πάλιν θα πάω εις τον κόσμον διά να με διώξουν εκ νέου
οι άνθρωποι και να με σκάση με τους εμπαιγμούς της η Αδικία;

Εις τον βίον των ανθρώπων, φίλτατε, υπάρχουν δύο καταστάσεις,
η κατάστασις της ειρήνης και η κατάστασις του πολέμου.
> Πρέπει να μη έχη κανείς, φίλε μου, καθόλου αναγνώσει τον Όμηρον
και να είνε εντελώς αμαθής, διά να μη γνωρίζη ότι οι άριστοι
των ηρώων τους οποίους αναφέρει ήσαν παράσιτοι.
Και ο Νέστωρ εκείνος, από την γλώσσαν του οποίου ο λόγος έτρεχεν ως μέλι,
ήτο παράσιτος αυτού του Αγαμέμνονος.

Ευριπίδου «Μήδεια» στ. 518. Δεν υπάρχει γνώρισμα σωματικόν εκ του
οποίου να διακρίνωμεν τον καλόν από τον κακόν άνθρωπον.
> Πιστεύεται ότι η σάτυρα αύτη εγράφη εναντίον του Πολυδεύκους
του συγγράψαντος το «Ονομαστικόν», όστις υπήρξε διδάσκαλος
του αυτοκράτορος Κομμόδου.
> Γνώμη του Διαγόρα του επικληθέντος αθέου.