Cyclops (Κύκλωψ)

Ω Βρόμιε Βάκχε, βάσανα που τα τραβώ για σένα
απ' τον καιρό που ώρθωναν τα νειάτα το κορμί μου.
Πρώτα όταν σου έστειλεν η Ήρα τη μανία
κι' από της Νύμφαις έφυγες που σ' είχαν αναθρέψη·
Έπειτα όταν στο πλάι σου, αλήθεια παλληκάρι
μαζή σου επολέμησα, και υπερασπιστής σου
σκότωσα τον Εγκέλαδο με μία κονταριά μου
στη μέση της ασπίδας του.

Ω Βάκχε, αγαπημένε
που τάχα να γυρίζης
τινάζοντας μονάχος
τα ολόξανθα μαλλιά σου,
ενώ εγώ ο πιστός σου
στον Κύκλωπα δουλεύω
με το πετσί του τράγου
στην πλάτη για μανδύα
μακρυά από σένα, ω Βάκχε;

Ω Κύκλωπα, του θεού παιδί των θαλασσών, αν θέλης,
δοκίμασε απ' το ποτόν που βγάζουνε το θείον
ταμπέλια της Ελλάδος μας, από το ποτόν του Βάκχου!
Εκείνος από το φρικτό το δείπνο χορτασμένος
με μια μονάχα ρουφιξιά άδειασε τον κρατήρα
και το κρασί επαίνεσε κ' υψώνοντας τα χέρια
μου είπε «Ω πιο αγαπητέ απ' όλους τους άλλους ξένε,
μου δίνεις ένα θείο ποτό, έπειτα από θείο γεύμα».

Ω Κύκλωπα, του θεού παιδί των θαλασσών, αν θέλης,
δοκίμασε απ' το ποτόν που βγάζουνε το θείον
ταμπέλια της Ελλάδος μας, από το ποτόν του Βάκχου!
Πρώτα δεν κάνει θα του πω, να πάη στο τραπέζι
και εις τους άλλους Κύκλωπας να δώση το κρασί του,
παρά να τώχη μόνο αυτός να το γλεντάη μονάχος •
Κι' όταν μεθύνκα και βαρύς στον ύπνο πάλι πέση
εγώ ένα κλώνο της εληάς, απ' τη σπηληά θα πάρω.
Κι' αφού στην άκρη μυτερό με το σπαθί τον κάνω
θα τον πυρώσω στη φωτιά· κι' όταν τον 'δω να κάψη,
θα τον τραβήξω, και με ορμή, στο μάτι θα τον χώσω
του Κύκλωπος, κι' αυτός ευθύς θα στραβωθή.

Κι όλα αυτά για ναύρωμε εσένα, ω βασιλιά μου.
Μα εκεί που πλησιάζαμε στην άκρη του Μαλέα
άξαφνα επήρε δυνατός στο πλάι απηλιώτης
και το καράβι έρριξε σ' αυτήν εδώ την ξέρα
της Αίτνας, όπου κάθονται σ' έρημα σπήλαια μέσα
οι Κύκλωπες, μονόφθαλμοι, παιδιά του Ποσειδώνος,
που τους θνητούς σκοτώνουνε και δεν χορταίνουν αίμα.

Ω Βρόμιε Βάκχε, βάσανα που τα τραβώ για σένα
απ' τον καιρό που ώρθωναν τα νειάτα το κορμί μου.
Πρώτα όταν σου έστειλεν η Ήρα τη μανία
κι' από της Νύμφαις έφυγες που σ' είχαν αναθρέψη·
Έπειτα όταν στο πλάι σου, αλήθεια παλληκάρι
μαζή σου επολέμησα, και υπερασπιστής σου
σκότωσα τον Εγκέλαδο με μία κονταριά μου
στη μέση της ασπίδας του.

Κ' εμείς ναύταις θα γίνωμε στου Οδυσσέως το πλοίο
και εις τον Βάκχον έπειτα θα αφιερωθούμε.

Ήταν καιρός ναρθώ εγώ και να σε τιμωρήσω
για τους ανθρώπους που έτρωγες. Τι θα ωφελούσε η δόξα
ότι την Τροία εκάψαμε, αν δεν ετιμωρούσα
τον φόνον των συντρόφων μου;
Ά όχι. Γιατί αυτήν εδώ την πέτρα θα σηκώσω
κι' όλους τους ναύτας σου και σε θα θρυμματίσω. Απάνω
στο βράχο εκείνον θ' ανεβώ, αν και τυφλός περνώντας
μέσα από το σπήλαιο που είναι ανοιχτό τριγύρω.
Κ' εμείς ναύταις θα γίνωμε στου Οδυσσέως το πλοίο
και εις τον Βάκχον έπειτα θα αφιερωθούμε.