Ion

Φαίνεται πως δεν ξέχασε το γυιό του ο Λοξίας,
κι' αυτόν το δρόμο έδωκε μονάχος του στην τύχη.
Κ' έτσι την ώρα που θα μπη ο Ξούθος στο μαντείο,
'ς αυτόν το ίδιο του παιδί θα δώση ο Απόλλων
και θα τον κάνη να πεισθή πως απ' αυτόν γεννήθη·
κ' έτσι όταν η Κρέουσα για γυιό του τον γνωρίση,
και το παιδί θ' ασφαλισθή στο πατρικό το σπίτι,
και του Λοξία οι έρωτες θα μείνουνε κρυφοί.

Από το Φοίβο εγεννήθηκα εγώ,
τροφήν αυτός μου δίνει, και τον ευλογώ.
Για τούτο και πατέρα μου τον λέω το θεό
το Φοίβο, που λατρεύουνε σε τούτο το ναό.
Παιάν! παιάν!
ευλογημένος νασ' ευλογημένος συ, που από τη Λητώ είσαι γεννημένος!

Παιάν! παιάν!
ευλογημένος νασ', ευλογημένος,
συ, που απ' τη Λητώ είσαι γεννημένος!
Ω Φοίβε μου! μ' ευχάριστο τον κόπο
στου παλατιού σου υπηρετώ τον τόπο,
που κάθε μάντεμά σου βγαίνει,
είν' η δουλειά μου δοξασμένη
όπου δουλεύω τους θεούς αυτούς
τους αθανάτους, κι' όχι τους θνητούς·
κι' ούτε κουράζομαι, ούτ' αποκάνω,
σε τέτοιον τιμημένο κόπο απάνω.

Μα ο Φοίβος θέλει επίπληξι μ' αυτά που πάει και κάνει!
Πιάνει της κόρες με τη βια κ' ύστερα της προδίνει,
κι' όσα παιδιά κλεφτογεννά ταφίνει και πεθαίνουν!
Δεν είνε πράματα για σε και με το νάχης δύναμι
φρόντιζε νάχης κι' αρετή· γιατί όποιος γεννηθή κακός
απ' τους θνητούς, πάντα οι θεοί του δίνουν τιμωρίες.
Και είνε δίκηο τάχα, σεις, που δώσατε τους νόμους
εις τους θνητούς, να πέφτετε οι ίδιοι 'ς ανομίες;
Γιατί, —δεν είν' αληθινό, αλλά το φέρνει ο λόγος, —
γιατί αν τιμωρήσετε ανθρώπους, όταν κάνουν
με βια τους γάμους των, και συ, κι' ο Ποσειδών, κι' ο ίδιος
ο Ζευς, πουν' άρχων τουρανού, το κάθε αδίκημά σας
αν πληρωθή, ε, γρήγορα θαδειάσουν οι ναοί σας.

Πάρ' το παιδί και πήγαινε στη χώρα
του Κέκρωπος, ώ Κρέουσα, και βάλε το στο θρόνο·
αφού αυτός από τη γενειά τραβάει του Ερεχθέως,
έχει και το δικαίωμα στη χώρα τη δική μου
να βασιλεύη, κ' ένδοξος θα γίνη στην Ελλάδα.
Θα κάμη τέσσερα παιδιά από την ίδια ρίζα,
που τόνομα του καθενός η τέσσερες θα πάρουν
φυλές, οπού το βράχο μου 'κει πέρα κατοικούνε.
Γελέων θαν' ο πρώτος του· ο δεύτερος ο γυιός του
[κ' οι άλλοι] θα ιδρύσουνε της τρεις φυλές ακόμα,
των Οπλητών, των Αργαδών και των Αιγικορών.

Η Κρέουσα, βασίλισσα των Αθηνών και θυγάτηρ του Ερεχθέως,
τεκνοποιήσασά ποτε μετά του Απόλλωνος, αφήκε το τέκνον της, εκ φόβου
αποκαλύψεως, εις σπήλαιον εκτός των Αθηνών, παραλαβών δε ο Ερμής
εκείνο μετέφερεν εις το μαντείον των Δελφών, ένθα ανετράφη υπό της
Πυθίας.

Βρίσκοντ' εδώ τα σπάργανα που ήσουν τυλιγμένος.
Σημάδια της μητέρας μου, μου φέρνεις να ζητήσω;
Τώρα το θέλησε ο θεός· δεν τόθελε πειο πρώτα.
Τι ευτυχισμένα όνειρα μου φέρνει η μέρα τούτη!

Χαίρε, Απόλλων του Διός και της Λητούς!
Όποιος στο σπίτι δυστυχίες βλέπει,
πρέπει να δείχνη σεβασμό εις τους θεούς
και νάχη θάρρος εις εκείνους πρέπει·
γιατί στο τέλος οι καλοί αμείβονται
κατά την ιδική τους την αξία,
οι δε κακοί, που τέτοιοι γεννηθήκανε,
δεν βρίσκουνε ποτέ την ευτυχία.