Άλκηστις

ΘΑΝΑΤΟΣ. Δεν σ' έφτασε που εμπόδισες τον θάνατο του Αδμήτου
και που της Μοίρες γέλασες με τέτοιαν απιστία,
αλλά σε βρίσκω πάλι εδώ με τόξα και με βέλη,
για να φυλάξης τη ζωή της κόρης του Πελία,
που εδέχθη να πεθάνη αυτή για να γλυτώση εκείνος;

ΑΠΟΛΛΩΝ. Κι' όμως αδίκως φαίνεσαι σκληρός. Χωρίς να θέλης
σε κάποιον άλλον πούρχεται θενά υποχωρήσης,
σε κάποιον άνδρα, που έρχεται στου Φέρητος το σπίτι.
Αυτόν τον στέλνει ο Ευρυσθεύς στα παγωμένα μέρη
της Θράκης, δύο άλογα ζευγάρι να του φέρη.
Αυτός θα φιλοξενηθή στου Αδμήτου το παλάτι
και μέσα από τα χέρια σου θα πάρη την γυναίκα.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ. Ω ήλιε, Ω φως και ω σύννεφα, που γρήγορα στα ύψη
γυρίζετε και τρέχετε στον γαλανόν αιθέρα!
> Ω γη και ω παλάτι μου και σπίτι αγαπημένο
και ω νυφικό κρεββάτι μου, της Ιωλκού ω πατρίδα!
> Βλέπω το πλοίο το δίκωπο, το βλέπω μέσ' στη λίμνη
και τον πορθμέα των νεκρών, τον Χάρο, τον ακούω,
όπου κρατώντας το κουπί στο χέρι του μου λέγει:
«Γιατί αργείς; Μη χάνωμε καιρό. Σε περιμένω».

Ω γη και ω παλάτι μου και σπίτι αγαπημένο
και ω νυφικό κρεββάτι μου, της Ιωλκού ω πατρίδα!
Βλέπω το πλοίο το δίκωπο, το βλέπω μέσ' στη λίμνη
και τον πορθμέα των νεκρών, τον Χάρο, τον ακούω.
Με χίλιους τρόπους φαίνεται η ισχύς των αθανάτων
κ' είναι πολλά τανέλπιστα, που οι θεοί μας στέλνουν.
Έτσι και στης Αλκήστιδος τον θάνατον συνέβη.

Αυτόν τον στέλνει ο Ευρυσθεύς στα παγωμένα μέρη
της Θράκης, δύο άλογα ζευγάρι να του φέρη.
Αυτός θα φιλοξενηθή στου Αδμήτου το παλάτι
και μέσα από τα χέρια σου θα πάρη την γυναίκα.
> Είθε ο Χθόνιος Ερμής κι' ο Άδης να δειχθούν
ευνοϊκοί σε σένα. Και αν υπάρχη εκεί κάτω
για τους καλούς κάτι καλό πλειότερο απ' τους άλλους
είθε να τώχης συ η καλή σαν κάθεσαι στο πλάι
της Περσεφόνης, γυναικός του Πλούτωνος στον Άδη.

ΑΠΟΛΛΩΝ. Σούδωκε την γυναίκα του, που πας να πάρης τώρα.
> ΘΑΝΑΤΟΣ. Ω, θα την πάρω βέβαια, και θα την πάω κάτω.
> ΑΠΟΛΛΩΝ. Πάρ' την λοιπόν και πήγαινε. Δεν ξέρω αν θα σε πείσω.
> ΘΑΝΑΤΟΣ. Τι να με πείσης; Αν αυτήν θα πάρω; είν' η δουλειά μου.
> ΑΠΟΛΛΩΝ. Αλλά κι' αν πέθαινε γρηά πάλι θα τηνε θάψουν
μ' ακόμη περισσότεραις τιμαίς....
> ΘΑΝΑΤΟΣ. Όταν πεθαίνουν νέοι, πιο πολλή είν' η τιμή για μένα.
> ΑΠΟΛΛΩΝ. Ώστε το απεφάσισες; Τη χάρι δεν μου κάνεις;
> ΘΑΝΑΤΟΣ. Όχι· Τον χαρακτήρα μου καλά τονε γνωρίζεις.
> ΑΠΟΛΛΩΝ. Ω, βέβαια· είσαι εχθρός εσύ εις τους ανθρώπους
και όλοι σ' αποστρέφονται και οι θεοί ακόμη.

ΗΡΑΚΛΗΣ. Πάλαιψα με τον Θάνατον, όπου τήνε κρατούσε.
> ΑΔΜΗΤΟΣ. Και πού έγινεν ο αγών αυτός;
> ΗΡΑΚΛΗΣ. Στον τάφο της απάνω
ήμουν κρυμμένος, ώρμησα την άρπαξα στα χέρια....
> ΑΔΜΗΤΟΣ. Αλλά γιατί σιωπηλή στέκει;
> ΗΡΑΚΛΗΣ. Γιατί δεν πρέπει
ν' ακούσης την φωνή της πριν να γίνουν αι θυσίαι
εις τους θεούς του Άδου, πριν περάσουν τρεις ημέρες.

ΧΟΡΟΣ. Με χίλιους τρόπους φαίνεται η ισχύς των αθανάτων
κ' είναι πολλά τανέλπιστα, που οι θεοί μας στέλνουν.
Δεν γίνεται ό,τι βέβαιον νομίζομεν. Και όμως
βρίσκει τον δρόμο ο θεός τανέλπιστα να κάμη.
Έτσι και στης Αλκήστιδος τον θάνατον συνέβη.
> ΑΔΜΗΤΟΣ. Ω μάτια,
και σώμα της γυναίκας μου αγαπημένα, πάλι
σας έχω, ενώ δεν ήλπιζα, να σας ιδώ ποτέ μου!
> ΗΡΑΚΛΗΣ. Γιατί δεν πρέπει
ν' ακούσης την φωνή της πριν να γίνουν αι θυσίαι
εις τους θεούς του Άδου, πριν περάσουν τρεις ημέρες.